Institute of Nice Dreams

Ben daha hikayeyi bitirmeden Hüzzam bana doğum günü hediyesi olarak hikayemin İngilizcesini göndermiş:) Bir gün biterse, ingilizce çevirisi ondan😉

Alın size ilk bölümüyle Güzel Rüyalar Enstitütüsü-Institute of Nice Dreams

“Hello, this is the institute of nice dreams” were the first words of their advertisement. Leading role was played by Hayal Kahraman, the beautiful spouse of Hayati Kahraman who shared his life as she shared his hospital. The center which was placed in a emerald green forest that is far from the of the city’s catastrophe were promising that your sleeping problems, addictions and unknown tiredness will be erased completely. In the ending, as the doctor was accompanying his debonair wife, the subtitles were explaining the disorders that, they are promising to cure.

Hayati Kahraman was a well-known neurologist and a specialist on sleeping disorders. On his early days of carrier, his mentors had thought he would be a very promising neurosurgeon because of his incredibly talented operational skills. However, unexpectedly, he chose a very simple subject like sleeping disorders. Moreover, marring Hayal who was unsuccessful in her junior years in medical school as well as having personality disorders and addictions (according to the gossips) were highly interesting.  As people tent to show interest to other lives on the remaining times of their boring lives, after a period of time, all this nonsense were forgotten easily. On the outside they have a strong and complementary relationship with each other that leaves nothing more to say about their lives.

On the other hand my marriage which I started affectionately, was weak after all, as it was ended with a simple migraine. I had strong migraine attacks 2 or 3 times a month. I was lucky to have it this much, now I understand. I always thought Aysel my ex-wife was responsible for this. How happy we were, before getting married! But after our marriage, Aysel started to change like my migraine. The more the thing made me unhappy about my marriage, the more frequently and the stronger my migraine became.

How can I know, the very core of marriage constitution, Aysel and migraine triangle made me what I am today.

As I was hoping my migraine will be over like my marriage, the worse happened; the migraine transformed to a different but more persistent headache…  And then the insomnia came… hence the research for any solution…

Doctors were very interested in my brain’s transformation. While checking out my CTs they chatted like my brain was a separate organism from me, like I was non-existent…   All of the experimental procedures (the non-invasive ones) did not solve my sleeplessness. There were no alternative medicinal mambo-jambo left to try (I even tried voo-doo spells that I found from the web). The mere thing I long for was being like the old days. I was about to leave sleeping drugs and alcohol combination to try (well let’s say more experimental) “Street drugs” I saw the advertisement which left me with no choice other than to try it.

First challenge was getting an appointment and this did not look very possible in a near future. You could understand that when you listened to “my way” from Frank Sinatra on waiting line for minimum 15 minutes. I was not surprised as the only thing that was not scarce in our country was troubled man.

Second challenge: going to their office in İstanbul and having an interview which covers giving almost all personnel secret details about you and your family. As you enter from the door they acted like the most precious thing in that place came to life and walked from the door.  For the interview I was referred to Psychologist Sevtap Parçala’s Office which was at the entrance level. She who was a copy of the model Adriana Lima, who greeted me and told me what we were going to do. Firstly there was going to be a short interview, then blood test was going to be performed, while the old test results were being copied. Then I would wait their response. The interview questions were asked and filled by Sevtap. Possibly she was adding her observation while doing this, otherwise there were no reason to be a psychologist to be doing this. Not everybody would notice this because of her impressive similarity, deep green eyes, a smile crowned by shiny white teeth and fixing her hair as dark as my fortune and let’s not forget her laughter like small volcanic explosions. You would not think about sleeplessness and migraine near her as your illness would also be shocked.

Name: Kaan

Surname: Kahkaha* (Here  Miss Sevtap  had a  seductive laugher with a “Reaaaaalyyyy”)

Date of Birth: 04.12.1979 (means you are 37, but you look much younger)

Education: University/Economy (how nice, a man knowing how to manage money)

Marital status: now single (“you can call widower”, changing looks)

Other health problems: None (how beautiful, when we treat you, we live happily ever after…)

Familial Health History: Unknown (growing up in foster home did not made her emotional, reversely there was a twinkle in her eye as she thought there is no mother in law to deal with) …

 

After interpretation of my hobbies too, we concluded the meeting. We had a serious chemistry between us. Maybe after everything was over I would stop for a thank you. Then she personally took me to a laboratory which is accessed by a hand print clarification and assured me that every blood test is in their capability. After I gave my blood she accompanied me to the exit. May be it was her name or the relics of her mimics or the little electricity exposure, that day I had very mild head ache.

 

Although I was told there was a 1 month waiting line, a place was opened for me to fill soon enough.  I had one more chance to get rid of my all troubles.

Hospital was built in a big forest and it had three buildings. The guest that were staying in these buildings, were classified according to their problems, so day time or therapy time people with similar problems would be supportive to each other. Everybody was receiving a calculated treatment file, the length of the stay according to their problem.  It was also clarified that the treatment time would be shortened if patients were correlate with their programs no matter what. But it was also stated in a signed form that your stay would be longer if found necessary. These seemed like standard procedures but were also indicating every loophole was covered.  The reason that I did not notice that in the times, my vision was fuzzy, thinking that this was my last resort. My calculated stay were 1 month, it was long but the price were much wallet friendly from what I expected.

The first days were called orientation as changing environment effects people with sleeping problems much than other people. The most important pieces of orientation was eating every morning, afternoon and evening and working out regularly. My exercises were mild joggings, swimming and moves that especially works my muscles on my back. It was not mandatory to do these exercises. It was up you, but we were doing it anyway in a herd psychology. Other components of the orientation were message programs and watching movies with similar themes in the night. This concluded our days. In the first days of our stay in the facility, we were no more than spoiled adults that were putting to sleep with a swing and lullaby in a luxurious hotel.

First 2 days my psychoanalysis was completed by Doğan Şahin whom I learned was a close friend of Hayati. According to him my deep depression had nothing to do with my health, after what I experienced, my health status was only fair. What they were expecting from me? That I become healthy after having a reassuring pat on my shoulder. He send me back, told me that I focus on being better, advised about smoking less, puting a distance between web and me, getting to know others and lastly after leaving here falling in love again if it is possible.  Fall in love… as if it was in your hands to chose the pit to fall in, when you are in complete darkness.

As they were watching every moves that we make I felt like they were working us slowly, in other words I felt like they were working our subconscious. My aches, addictions and longings were the same but they were not giving any drugs to us. Not even placebo… when patients were complaining from this situation some were assured by their doctors completely. The others who were not persuaded or making a fuss were having their money back and being send back to their homes. We were also witnessing people who were completely treated and some of them were not happy to leave here.

The only person that I had a relation that can be counted as friends was an obsessive compulsive, suicidal 28 year old, bottle glassed cartoon of a man, named Saim Samimi.  An apprentice of life itself with messy black hair, sniffing from allergy and with a humpy posture…  whatever… at least he knew what I would like to talk about… If he was not a person who turned every topic to himself, he would be a person who I would like to see in the regular life. According to me, he had nothing wrong, he seemed like he was longing to be center of attention. If his family slapped him when it was necessary he would be easily treated… on the other hand families are not my strong topic.

After the first 3 days, we finally started sleeping séances which are basically mediation and focusing your thought on the real problem. It was the first time I had ever seen Hayati Kahraman. He was watching us at a distance but what I really felt was, he was watching me. If I was the most successful one of the class I would not notice it but I had nothing accomplished so I felt there were something cheesy. Anyway after 2 days the reason of these looks became clearer when he picked me as his patient. At that time I understood that he did not like me, he liked my CTs.

A person who were liked because of his smartness, does he experience these feelings like me?

 Chapter 2: La femme cliché

Naaptın?

Öncelikle parça süper, değil mi ama:)

Sonrasında da uzun süre bir şey koymamış olduğumdan, arada bir yılbaşı geçtiğinden dolayı daha da uzun süre geçmiş gibi geliyor bana. Şu aralar GRE’ye bile çok fazla fırsat ayıramadığımı söylemem gerek önce. İşten, güçten ya da başka bir şeyden değil, tembellikten.

Yazacak çok bir şeyde bulamıyor değilim aslında, aklımda 2-3 hikayeyle dolaşıyorum ama oturup yazmaya ve o uzun sürece girmek istemiyorum nedense. Önce GRE bitmeli, bu sene içinde kesin olarak bitirmeyi planlıyorum. Onun dışındaaaa….

Geçen sene 28 kitap okuyabilmişim (çok değil aslında:/ ). Daha önce yazdım mı bilmiyorum, artık okuduğum kitapları bitiş tarihleri ile kaydediyorum. Nereye koymuştum bi bulayım, bi sn…

İşte burada

1.Dune Mesihi- 13.01.15
2.Dune Çocukları 28.01.15
3.Night of the Hunter 13.02.15
4.Cehennem çiçeği 22.02.15
5.Gizli Ajans 03.03.2015
6.Tanrı İmparator 06.04.2015
7.Aramızdaki En kısa Mesafe 08.04.2015
8.Hikayem Paramparça 14.04.2015
9.Dune Sapkınları 13.05.2015
10.Yokyer 06.06.2015
11.Mars Yıllıkları
12.Dune:Rahibeler Meclisi 26.06.2015
13.Behzat Ç: Her temas iz bırakır 04.07.2015
14.Behzat Ç:Son Hafriyat  11.07.2015
15.Rüzgarın Adı 17.07.2015
16.Marslı 27.07.2015
17.Kıyamet Gösterisi 12.08.2015
18.White Fang    28.08.2015
19.Dönüşüm .Eylül içinde 3 günde ama ne zaman.
20.İki Şehrin Hikayesi 09.10.2015
21.Satranç 30.10.2015
22.Kader Denizlerindeki Denizci-Elric Destanı 30.10.2015
23. Melnibornu’lu Elric 27.10.2015
24. 3. Elric kitabı
24. Şeker Portakalı 16.11.2015
25. Fahreneit 451  16.11.2015
26. Martı 25.11.2011
27. Aylak Adam 04.12.2015
28. Muhteşem Gatsby 11.12.2015
29. Shantaram (bu yıl başlayıp henüz bitmeyen:)

Tam benlik liste, arada fantastik roman sevdamın eserleri de serpiştirilmiş durumda. Okuduklarıma bakarsam yılbaşı hediyesi olarak serisi tamamlanınca Dune geliyor, ilk 3’ü bir çırpıda okuduğum zamanları metrodayken hala hatırlar anarım. Onun dışında gözlerimi doldurup az daha ağlatanlar var; Şeker Portakalı, Aramızdaki En Kısa Mesafe mesela. Bunun dışında Behzat Komiserim’le geç tanışıp, erken ayrıldık. Arada her okunması gereken kitap listesinde göreceğiniz gerçek klasikler var. Bunlar arasında Beyaz Diş, neden bilmem daha fazla etkiledi beni (İki Şehrin Hikayesi kötü çeviri ve yazım hatalarından kaybetti).

Sonra Mars’la ilgili çok kitap okumuşum, aslında Mars Yıllıkları da oldukça değişik bir bakış açısıydı insanlığa ve insanlığımıza. Marslı ise klasik olacak ama “kitabı filminden daha iyidi” bea.

Geçen sene okuduklarım arasında en çok beğendiğim Barış Bıçakçı’dan Bizim En Büyük Çaresizliğimiz’di. Bu sene de birinciliği ona vermiş olmamak adına Rüzgarın Adı’na vereceğim oyumu. Kralkatili Güncesi’nin ilk kitabı (ikincisi de) gözünüzü korkutacak kadar çok sayfa olabilir ama öylesine güzel bir hikaye kurgusu var ve bir çok hissi yaşatacak güzellikte yazılmış ki onu seçmem gerek. Biraz fantastik ve garip büyülerin olduğu dünyasında, biraz Harry Potter tadı da alabiliyorsunuz, ama kesinlikle ondan farklı. Kitapların en kötü yanı daha 3. kitabın ve belki de sonrasının yazılmamış olması. Yani Game of Thrones’tan sonra yine bir yazarın oturup yazmasını beklemek zorundayım. Üstelik bu serinin de dizisi yapılacak deniyor. Artık bu yüzden bitmemiş serilere girmeyeceğim. (Yazsanıza kardeşim, hele sen GRR Martin, pis şişko).

Neyse şimdilik bu kadar…

GRE. Bölüm 18. “Zor”

Kaderimizin garip kurgusunda, Güzel Rüyalar Enstitüsü’nün ufak bir bankında, kimsesiz ve uyuyamayan bir adamla zengin ve sürekli uyuyakalan bir kız birbirine karşı tüm zıtlıklarıyla sarılıyorduk birbirimize.

Ve ben eksik şeyleri yerine koymuş gibi hissediyordum kendimi. Aklımda kabul etmek istemediğim ama parça parça hissettiklerimin hepsini kabullenmiştim.

Ve şimdi, tam da bu kabullenişimde bir şeyin daha farkına varmıştım.

O’na sarılabilmekten daha zor olanı, ondan ayrılmakmış…

GRE.Bölüm 17. O kadar

Kadınların erkekler üzerinde kullandıkları bazı sihirli cümleleri vardır. Kimisi bunu bilerek, erkekleri bir kuklaya çevirip istediklerini yaptırmak için, kimisi Duygu gibi bilmeden doğuşsal güçlerinin yeni yeni ortaya çıktığı sırada kullanır. Bu da büyük olasılıkla kadınların genetik bir özelliklerinden olabilir, bilemiyorum, moleküler biyolog ya da genetikçi değil, öksüzüm sonuçta. Bildiğim, o cümleler doğru kişiler üzerinde doğru zamanlarda kullanıldıklarında karşısındaki adamı inanılmaz bir hızla değiştirebilir. Belki çok olgun, disiplinli, karakteri falan oturmuş erkeklerde işe yaramazlar ama eğer işin içine aşk ya da platonik hisler girmişse erkeklerin savunmaları daha çabuk dağılabilir.
Duygu’nun romantizm anlayışı üzerine bir fikir edinmemi sağlayan bu cümlesi bende de bu etkiyi yaratmıştı. Artık “önceki Kaan” duygusuz bir öküze indirgenmişti; şimdiki “yeni Kaan”ın tek hedefi ise ne kadar romantik biri olabileceğini Duygu’ya kanıtlamak olmuştu.
Duygu’ya bizi alacak aracın birazdan geleceği söylendiği için ortak salonda beklemeye başladık. İnsanlar dünkü olanları konuşuyor, varlığımıza hatta kafamdaki garip kablolara en ufak bir ilgi göstermiyordu. Dün yaptıklarımızı konuşmak için uygun bir fırsattı bu, dünden aklımda kalanları Duygu’ya sormaya başladım.
“Sen kapıların şifresini nasıl öğrendin?”
“Saim’le akşam koridorda takılıp konuşuyor numarası yaptık, o sırada Saim hemşireleri gözledi, 2-3 tahminimiz vardı girilen kodlar için, ama ilk tahminleri tuttu hep biliyor musun?”
Hafif alaya alarak “Hadi ya” dedim.
“O olmasaydı kapıda kalırdık” diye ciddiyetle yanıtladı.
“Ya tamam, işe yaramış da sen niye Saim’e anlattın planı, hani ben karar verecektim.”
“Acayip zeki ya, ben söylemeden bir şeyler planladığımızı tahmin etti. Hatta o da böyle bir şeylerden şüpheleniyormuş”
“Ya nesinden şüpheleniyormuşlar bizim dahinin?”
“Ya O’nu da takip ediyorlarmış hep”
“Saim sana anlatmadı herhalde hastalık geçmişini, geçirmediği hastalık yok, paranoyaklıkta vardır kesin”
“Bilmiyorum, ben ona güvendim. Hem sen hastaydın. Ben de biraz kötüydüm, azıcık destek oldu ne var yani. Çok akıllı, dürüst biri. Hem sen de arkadaşım dedin, niye bu kadar tepki gösteriyorsun ki bu konuda.” Son cümlesinde artan ses tonu biraz canımı sıkmıştı.
“Ben sadece tanıdığın biri var mı deyince sen onu söyledim, arkadaşım demedim” şeklinde normalden yüksek tonda yanıtladım ben de. Çevremizdeki iki üç kişinin bakışları bir anlığına bize döndü.
“Olsun bir problem yaşamadık, abartıyorsun sen. Şimdi biraz sakinleşirsen daha sonraki planımıza karar verelim” diye aynı yüksek ses tonuyla yanıtladı beni.
Asabiyet hazır cevaplılığıyla “Abartıyor muyum? Sağlığımı riske attığımın farkında mısın acaba? Bu arada şuanda daha iyiyim, sormadın ama söyleyeyim.“ diye atladım konuşmamızın orta yerine.
“Biliyorum, sabah seni görmeye geldim. Hemşireler izin vermedi ama sağlık durumu iyi dediler.” diye yine yüksek sesle ve bu sefer kaşlarındaki çatışla yanıtladı beni.
Ne zaman fırsat bulup kendimi haklı gördüğüm bir şeyi öne çıkarsam daha sert bir cevapla ağzımı kapatırlar zaten.
Ortak salondaki herkes bize bakıyordu. Ben utanıp önüme döndüm, o da sinirle diğer tarafa döndü. Bir süre öylece birbirimize bakmadan oturduk. İnsanlar tekrar günlük muhabbetlerine döndü, biz sessizce oturduk. O an aklından geçenleri çok merak ettim Duygu’nun. Beni görmeye gelmişti, kendime ne güzel sonuçlar çıkarabilirdim harika zamanlamamla her şeyi “yine” berbat etmeseydim. Şimdi neredeydik onun aklında. Bu sessizlik kopan fırtınaları mı çağırıyordu, yoksa birbirimizi gereksiz kırışlarımızın pişmanlığı mı? Bu sessizliği bölmek adına riskli de olsa geçen gece cevabını alamadığım sorumu tekrarladım.
“Sen sanki daha iyiydin dün gece?”
Yüzüme sadece kötü düşüncelerle ifade edilebilecek bir bakış attı; “Sigara içeceğim gelecek misin?” dedikten sonra cevabımı beklemeden çıkışa doğru hareketlendi. İşte salak bir soruyla daha onu kaçırmış mıydım? Aslında bana da şuanda bir sigara iyi gelirdi, ne olacağını da görecektik dışarıda. Duygu’nun peşi sıra bahçeye doğru gittim.
Ne kadar da çabucak kırabilir olmuştuk birbirimizi. Kaç gün önce tanışmıştık ve ben kalbimde ne kadar yol almıştım ona oysa. Onun yönünü bilmiyordum, ben onu izledikçe o da böyle önümden kaçıyor, belki de Saim’e doğru yürüyordu. Şimdi dışarıdan kırılmış bir ilişkiyi sürdürmeye çalışan, kötü sonu kabullenmemiş sevgililere benziyorduk herhalde. Ben ne yapacağımı düşünürken (özür mü dilesem) o çoktan bir banka oturmuş, sigarasından derin bir nefes çekiyordu. Yanına gelince modernize edilmiş barış çubuğunu bana uzattı.
Sigarayı aldım, konuşmaya fırsatım olmadan anlatmaya başladı.
“Senin komaya girmenden sonra Hayati geldi” sesi az önceki olaydan olsa gerek hala titriyor gibiydi. “deneysel bir tedavi uygulamak için… Protein bazlı bir şeymiş, kan beyin bariyeri falan bir şeyler dedi… Bundan sonra normal bir uyku düzenim olabilirmiş.”
Ben onun duraksamalarında dahi aklıma gelmediği için daha bir fırt çekememiştim sigaradan. Anlatacaklarının bittiğinden emin olmadığım için beklerken el hareketi ile sigarayı geri istedi. Derin bir nefes daha çekti içine.
“İçimden bir ses yapma dedi, sen öyle bayılıp kalınca çok korkmuştum. Bir de önceki gece duyduklarımızdan sonra…” derin bir nefes aldı sigaradan, gözleri dolmuştu.
“Neyse ondan sonra 3-4 kere oldu nöbetim…” dedi. Sesi aslında kulağa iyi gelen bu durumdan hiç memnunmuş gibi gelmiyordu.
“E iyi bir şey değil mi bu?” diye aklımdan geçeni sordum canını sıkan soruna ulaşmak adına.
“Bilmiyorum, aslında şimdilik katapleksi konusu iyi gibi ama… Ne bileyim bir sorun var gibi hissediyorum. Belki kuruntu yapıyorum. Bilmiyorum. Offf.”
“Nasıl bir sorun var, anlatsana”
“Neyi anlatayım Kaan, neyi anlatayım” diye birden bağırıverdi. Islak ela gözlerinin rengi gün ışığında hep söylendiği gibi yeşil gözükmüştü. Ayağa kalkıp sigarayı yere attı, tüm dertlerinin nedeniymiş gibi üzerine bastı.
Gözyaşları dökülürken “Ben kabul etmedim tedaviyi. Hemen babama haber vermiş pislik herif. Babama anlatmaya çalıştım duyduklarımı, senin yaşadıklarını ama dinlemedi bile… Zaten haberi varmış, biliyormuş her şeyi…”
Kim bilir baskıcı babası neler düşünüp kızını böyle bir deneye alet etmişti. Onunla ilgili öğrendiğim her şey adama olan kötü hislerimi büyütüyordu. Büyük bir olasılıkla her şeyi olan bu adamın tek çözemediği sorun kızının hastalığıydı. Bu yüzden artık tüm seçenekleri “ya olursa” diye, kızının sağlığını bile düşünmeden kabul ediyordu. Belki de başka hedefleri vardı kızı için; ne de olsa modern çağın beylikleriydi şu zengin aileler, kendi aralarında kız alıp vererek genişletiyorlardı nüfuzlarını.
“Sanki benim hiç hakkım yokmuş gibi seçmeye… Sanki ben onun malıymışım gibi… Sırf bu yüzden iyileşmek istemiyorum artık” diye ağlayarak ekledi Duygu. İç çeke çeke, titreyerek döküyordu gözyaşlarını.
Romantik bir adam değildim belki ama bir insanın hayatında her şeyin üst üste geldiğinde ne isteyeceğini iyi bilirdim.
Ayağa kalkıp Duygu’nun karşısına geçtim, başı önüne eğik, gözyaşlarını saklayarak ağlıyordu. Uzanıp kendime çektim ve başını göğsüme dayayıp, sımsıkı sarıldım O’na.
O kadar.

GRE. Bölüm 16. “Bence çok romantik”

Sabah olana kadar kös kös oturacak değilim ya elimdeki kitaba sardım. Onu bitirdim, canım sıkıldı telefonumdan Duygu’nun ailesini araştırdım. Hasbi ve Beybin Durum. Babası acayip hırslı biriydi, sektöründe rakip tanımaz bir işadamıydı. Aşırı süt üreten inekleri olan küçük bir köyün girişimci genci olarak başladığı ticari hayatında sosyetik güzel Beybin Canlar ile evlenince süt ve süt ürünleri prensinden gıda sektörü imparatoruna dönüşüvermişti. Babası sonradan görme, annesi nesiller boyu sosyetik bir aileden Duygu gibi değişik bir mahsulün çıkması normal tabii. Asıl normal olmayan Duygu’nun bir şekilde internette hastalığının adının bile geçmeyişiydi. Tamam, onu kabul ediyorlardı ama nedense böyle garip bir hastalığı varken hiç ilgi duymuyorlardı. Babası işte bu yüzden biraz daha korkulması gereken biriydi.
Buradan istediğim sonucu alamayınca omurilik sıvısı vermenin yan etkilerini araştırdım ve oradan da bir sonuç çıkaramadım. Kendimce psişik dünyanın bir rüya olabileceği çıkarımını yapmış olsam da bir tarafım bunu kabul etmememi söylüyordu. Bu düşünceler arasında psişik dünyada tanıştığım doktorun “Duncan Idaho*” ismini aramaya karar verdim. Çok fazla olmasa da isim benzerlikleri ya da “Did you mean?”gibi bir şey çıkar diye beklerken arama sonuçlarının yüklemesiyle dibim düştü.
Duncan Idaho 1960’larda ölmüş, ünlü bir Fransız doktordu. Delik omuriliğimin uydurduğu biri değil, gerçek bir doktor. Üstelik kendisi ile ilgili kısa bir wikipedia sayfası bile (ne yazık ki İngilizce olan Fransızca olana göre çok daha kısaydı) vardı. 1907’de doğan doktor, Paris’in işgali ile Adolfcüğümüz’ün esiri olmuş, onun zorlaması ile (!) birçok Yahudi üzerinde konusu belirtilmemiş deneyler yapmıştı. Savaş sonrası ise burada öğrendiklerini daha insani koşullar altında Fransa ve İngiltere’de devam ettirmişti. Araştırma konuları da şu işe bakın ki uyku dinamikleri, hafızanın depolanması, diğer yetiler (duyu üstü diye sayılan telepati, telekinezi gibi süper güç sayılabilecek zihinsel yetenekler), değişik şuur halleri ve meditasyon üzerineydi. Anladığım kadarıyla savaş sırasında öğrendikleri ile insan beyni hakkında birçok şeyin bilinmesine de katkısı olmuştu. Ölüm nedeni ise çok daha ilginçti, kendi üzerinde denediği çalışmalardan birinde önce komaya sonrasında bitkisel hayata girmiş, sonunda da fişi çekilmişti.
Duncan Idaho isminin gerçekten birine ait olması gördüklerimin rüya olmadığı anlamına gelmiyordu. Sonuçta hastalığım sırasındaki araştırmalarımda bir şekilde ismini görüp aklımda kalmış olabilirdi; bilinçaltınız hiç ilginizi çekmeyen şeyleri sizin için seçebilir, farkına varmadığınız, arkanızdan (alttan alttan) çalışan bir sistem bu, her şey beklenir. Uykusuzluk sorunumun temeli de beynimin iş yükünü arttıran bu devrelerin aşırı çalışması olabilirdi pek tabii. Artık kendine güvenmemenin daha derin bir versiyonu ile baş başaydım, “bilinçaltına bile güvenmeme”. Anne babası tarafından terkedilmiş, yetiştirme yurdunda büyümüş ve zorlu aşk maceraları sonunda evlenip en hasta anında terk edilen biri olunca güven problemleri yaşamak normaldi de, insan kendi bilinçaltına bile güvenmeyecekse vay onun haline.
Biraz daha meşhur doktorumuzu araştırsam da yeni bir şeyler bulamadım, bulsam da kendi ana dilime çevirecek teknoloji (Google translate) ne yazık ki henüz istenilen seviyede değildi. Ben araştıracak yeni şeyler ararken sabahın ilk kontrolü için ismini bilmediğim bir hemşire gelip bazı soruları sordu, havadan sudan muhabbet ettik. Ona dün gece bazı sesler duyduğumu söylesem de kendisinin yeni geldiğini ve bir bilgisi olmadığını öğrenebildim ancak. Ardından kargalara eşlik edebilmem için kahvaltım geldi. Az bir şey yedikten sonra aynı hemşire pansumana geldi, omuriliğimin durumunun iyi olduğu belirtildi, bir şeyleri daha kontrol edip gitti.
Sadece zapping yaparak geçen bir yarım saatin sonunda (normal insanların kahvaltı saatlerinde) Hayal hanım odama teşrif etti. Yine her zamanki gibi güzeldi, omuzlarına düşen kahverengi saçlarına ve yüzüne vuran sabahın ilk parlak ışıkları güzelliğini tescilliyordu.
“Nasılsınız Kaan Bey”
Ah bir de o sesi olmasa. Keşke gerçek hayatta biri seslendirse sizi Hayal Hanımcım.
“İyi diyelim, iyi olalım Hayal hanım”
“Aaa niye öyle dediniz, sonuçlarınız çok iyi sanki hiç bir şey yaşamamış gibisiniz. Birkaç ufak kontrol sonrasında sizi çıkarabiliriz bile bugün.” diyerek ağız dolusu gülümsedi. Benden daha zayıf bir karşılık alınca:
“Bir sorununuz mu var yoksa?” Bir yandan elindeki sonuçlarıma bakıyor, bir yandan da güven verici bir gülümseme ve güzelliğiyle dikkatimi dağıtmaya çalışıyor gibiydi.
“Hani bazen iyisinizdir de daha da iyi olabileceğinizi bilirsiniz, öyle bir şeydi. Olur öyle bazen, bilirsiniz.”
“Bugünden sonra her gün biraz daha iyi olacaksınız Kaan Bey merak etmeyin”
“Siz öyle diyorsanız merak etmiyorum artık.” diye daha fazla gülümseyerek baktım karşımdaki güzelliğe, o da gülümseyerek yanıtladı. Böyle de flörtöz bir insanım bazen.
“Bu arada dün gece biraz gürültü duydum ben, silah sesi gibiydi…”
“Ay evet, ne yazık ki sadece siz değil tüm bina duydu.” Elindeki notları kapıda bekleyen hemşireye uzatıp, “EEG’yi alabilir miyim Ayten hemşire” dedi. Yatağıma yaklaşıp kenarına oturdu.
“Ne yazık ki bir süredir vahşi hayvan problemi yaşıyorduk, içinde bulunduğumuz korunun ardında Eski Kurtköy Ormanı var. Bir süredir orada yaşayan kurtlar buradaki çöplere dadanmışlardı. Dün gece bizim gece görevlileri birkaç kurdun saldırısına uğrayınca ateş etmişler.” Bu sırada üzerimdeki bantları çıkarmayı bitirmiş, Ayten hemşirenin getirdiği taşınabilir EEG’yi takmaya başlamıştı.
“Doğal yaşamın getirdikleri işte, keşke kurtları vurmak zorunda olmasaydık” diye başlayıp nasıl bir doğal yaşam sever olduğunu anlatırken EEG’yi tekrar başıma taktı. Üzerimi değiştirdikten sonra aşağı inip tekrar kendi binama dönebileceğimi söyledi. Duygu’yu sordum, bilmiyordu, belki de çoktan gitmişti.
“Peki, bundan sonra ne yapacağız Hayal Hanım, tedavim için bir umut var mı hala?”
“Her zaman umut vardır Kaan Bey, her zaman”
Bu moral yükselten konuşmalarımız sonrası enstitü kıyafetlerimi giyip aşağı indim. Herhalde bir hemşire ya da görevli beni golf arabası taksiyle alırdı ama ortalıkta kimse yoktu. Bu fırsatla ortak salona gidip Duygu’ya bakmayı, olmadı Saim’i görüp gözünü korkutmayı falan planladım.
Ortak salona girdiğimde Duygu Ercan dallamasıyla konuşuyordu, aslında onu biraz kayırıyorum böyle dediğim için, bariz ilgi gösteriyor gibi davranıyordu. Onları görebileceğim ama dikkatlerini çekmeyecek bir açıdaki koltuğa geçip telefonumla oynama numarası yaparak konuşmalarını izledim. Duygu bu sırada birkaç kahkaha attı, birkaç kez Ercan’ın kasları kollarına temas etti. Tüm bunlara eşlik eden Ercan’ın kaslı kahkahaları ve devamlı suratında kalan pis sırıtışla bu görüşmeleri bir 20 dakika kadar devam etti. Sonunda Ercan bir bina müdürü olduğunu hatırlayarak çektiripgidince ben de Duygu’nun yanına gittim.
“Ne konuştunuz öyle, öğrendin mi bir şeyler” diye daldım hemen sorularıma. Duygu varlığıma ya da soruma hiç şaşırmamıştı.
“Yok yaa, eski kız arkadaşını anlattı, spora onun yüzünden başlamış biliyor musun?” Sorularımın amacını pek sallamamıştı ve bu sohbetten gerçekten eğlenmiş gibi neşeliydi.
“Ne alaka ya, kız sporcu falan mıymış?”
“Biraz balıketliymiş kız arkadaşı, bu Ercan’da ince upuzun bir tipmiş, eski fotoğraflarını gösterdi telefondan”
“Eeee”
“Eee’si kızın yanında çizgi gibi durunca spora başlamış, sonunda da böyle olmuş”
“Sonra bu insanlıktan çıkınca da kız onu bırakmış değil mi?”
“Yok başka sebepten ayrılmışlar”
Bilmiş bir gülümseme ile “Böyle bir şeyle kızlara yaranamazsın” diye kesip attım. Çocukça bir rekabet içerisine girmiştim Ercan tipiyle. Artık daha havalı gözüküyordum kendi 35 dünya yılı görmüş, küçük ve uykusuz aklımda.
“Olsun, bence çok romantik”
Duygu bu sihirli cümleyi söyleyene kadar.

*Duncan Idaho aslen Dune serisinde Atreides’lerin en büyük savaşçılarından birisidir. Orijinal Duncan Idaho’nun ölümünden sonra onun hücrelerinden tüm seri boyunca eski anıları ile birlikte hayata getirilen binlerce gulam (golem) Duncan Idaho yaratılır. Yani bu ismi aratırsanız gerçek bir sonuç alabilirsiniz. Bu ve bunun gibi birçok ilginç karakter, harika bir kurgu ve insanlığın geleceği için yapılan en başarılı çıkarımları okumak için Dune serisini okuyun (Harika bir şey yapmış olursunuz kendiniz için).

GRE-Bölüm 15. Rüya tiyatrosu

Tamam, aklımdan geçen şuydu; ztttlayan kapıdan giren Aysel hemşire içeride bizi göremeden ben Duygu’nun dudaklarına yapışacağım, o da ilk önce anlayamadığı için gözlerini pörtleştirecek, sonrasında yaşadığı aydınlanmadan ve içinde farkına vardığı hislerden dolayı bana karşılık verecek, uzun uzun öpüşeceğiz. Aysel hemşirenin şaşkın bakışları arasında “bu şifreli odaya nasıl girdik”, “neden enstitü çalışanlarının kıyafetleri içindeyiz”, “ben neden ter içindeyim” ya da “neden popom açıkta” gibi sorulara cevap vermeden el ele oradan uzaklaşabileceğiz. Aynı sabah, aşağılık Saim ve Ercan Steroidcan da dahil tüm enstitü aramızdaki aşkı bilecek.
Tam filmlerdeki gibi.
Tabii tam olarak bunlar olmadı. Kapı zttladıktan sonra, ben aklımdan geçen bariz düşüncelerle gözlerimi Duygu’nun dudaklarına kilitlemeden önce dudaklarımı ıslatırken (ilk öpücüklerin kuru dudaklarla yapılmaması gerekir sonuçta), Aysel hemşirenin eli kapının kolundayken (ki onun Aysel hemşire olduğunu sadece kendisini sevemediğim için düşünüyordum) ve Duygu gözlerini pörtleterek kapıya dönerken (canım benim ya) dışarıdan iki el silah sesi geldi.
“Daaaaannnn, daaannnnnn”.
Zaman durdu, her şey çok hızlı oluverdi! Etrafımız bu sesle yankılanırken Duygu bu zamana kadar koruduğu kontrolünü kaybetmiş olacak ki katapleksiye girdi ve ben üçüncü kez onu yine tacize yakın bir şekilde düşmeden tutuverdim. Kapının durumuna hızla bir bakış attığımda dışarıdan üçüncü bir silah sesi duyuldu “Daaaaannnnn”.
Bulunduğumuz bu durumdan benim aklımdan geçenle kurtulmamız ne kadar olasılıksızsa şu anda yaşadıklarımız da o kadar imkansızdı. Kapıdaki Aysel hemşire açtığı kapıyı tekrar kapadı ve duyabildiğim kadarıyla koşarak uzaklaştı. Binada zaten çok fazla görevli kalmamıştı, silah sesleri buradan olduğu kadar yüksek duyulmasa da birilerini uyandıracaktı.
Yavaşça Duygu’yu yere uzandırıp, başını dizime dayadım. “Meraklanacak bir şey yok Duygu, kapıdaki kimse silah sesine gitti, birazdan herkes uyanır, biz de o karmaşa da çaktırmadan odamıza gideriz” diye diye onu telkin ettim. Bu fırsat anı ve yaşadığım heyecanla iyice kontrolümü kaybetmiştim, bir yandan da bu heyecan baş ağrımı geçirmiş gibiydi. Ne yapacağımı bilemiyordum yine de, içgüdüsel olarak bir elini tutuyor, diğer elimle yavaşça Duygu’nun saçlarını okşuyordum.
İki dakika sonra Duygu kendine geldi, uykudan uyanan çita yavrusu gibi hızla ayaklanıp kameraları gösteren ekrana yöneldi. Katapleksiden çıkışı normalde üzerinde dakikalarca sürebilen bir sersemlik yaratırdı. Oysa Duygu’nun şimdiki hareketleri bugünkü garip hallerine bir yenisini ekliyordu. Bir robot gibi otomatize hareketlerle kameraları hızla kontrol etmeye başladı. Ben de kapıyı hafif aralayıp dışarıyı incelemeye başladım. Görünürde hemşire yoktu.
Duygu’nun “Herkes uyanmaya başladı, hemşirelerden bazıları binaya dönüyor, hadi gidelim” cümlesiyle önce hızla katlara çıkan ana merdivenlere ulaştık. Bu sırada bazı hastalar koridora çıkmış, uykulu yüzlerine korkuyu da eklemiş bir şekilde, ne olduğu konusunda fikir birliği oluşturmaya çalışıyordu: “Terörist saldırı mıymış?” “Soygun mu varmış” “Ben çığlık sesleri duydum”…
Bu dedikodu yumağı içerisinden biz de söylenenlere kulak ver geçerken garip kıyafetlerimizle dikkat çekiyorduk. Çok fazla şüphe çekmemek için yavaş hareket ediyorduk, ancak özellikle ben, ter içindeki ve dikkatli gözlerden kaçınmayacak şekilde açıkta kalan popom nedeniyle daha fazla bakışı üzerimde hissediyordum. Bu baskıdan olacak, baş ağrım yeniden geri gelmişti, üstelik daha şiddetli bir şekilde. Artık odama sadece bir sıra basamak ve yürümem gereken koridor kalmışken “Sen odana dön, buradan sonrasını ben giderim” dedim Duygu’ya. “Olmaz” diyen keskin bakışlarına karşılık verecek gücü bulamadığım için uzatmadım. Birkaç basamak atmıştım ki, tekrar gücümü kaybettim ve bir dizimin üzerine düşüverdim. Duygu hiç beklemeden kolumu başına doladı ve beni ayağa kaldırmaya çalıştı “Hadi Kaan, az kaldı”.
Odamın bulunduğu koridorun başında durakladık, Duygu beni bir duvara dayayıp karanlıkta kalarak odama gitti ve geri döndü. “Saim uyuyor sanırım” diyerek tekrar bana destek olmak için kolumu boynuna doladı. Saçlarının kokusunu burnuma geliyor, zihnimi bulandırıyordu; gözlerimin önünde uçuşan yıldızlarsa her an komaya girebileceğimi işaret ediyordu. “Az kaldı, iki üç adım daha, ha gayret, dayan Kaan, Kaan, Kaan” diyen sesine odaklanarak yürümeye çalışıyordum, adımlarımı sert bir zeminde attığım hissini çoktan kaybetmiştim. Beni o an o koridordaki delik bünyemde tutan tek şey Duygu’nun varlığı ve sesiydi.
Kapıya vurmadan içeri girmemizle Saim ayaklandı. Silah seslerini duymamışa benziyordu. Hiçbir şey söylemeden diğer koluma destek olmak üzere ayaklandığında gitmeden önce üzerine taktığımız tüm bantları çıkardığını gördük. Daha biz ağzımızı açmadan “Makineleri biraz kurcalayınca sorun çıkarmadan çalıştılar. Sana ne oldu Kaan Abi” diyerek konuyu değiştirivermişti bile. Sonrasında güçsüzlüğümden kontrolümü kaybetmiştim, olanları çok net hatırlamıyorum; Duygu’nun gidişi, benim üstümü değiştirmem, makinelere bağlanmam, belime yapılan bir pansuman ve yüzüstü yatışım olsa gerek.
Yaklaşık 2 saat sonrasında kendime geldiğimde bu şekilde yatağımdaydım. Uyudum mu yoksa tekrar komaya mı girdim bilemiyordum ama “psişik dünya” denen yere gitmediğime emindim. Boş, belki de hatırlayamadım rüyalarla bezeli derin bir uyku çekmiştim sadece.
Yani benzer bir durumu tekrar yaşamama rağmen “Psişik dünya”ya gitmemiştim.
Yoksa “Psişik dünya” uzun zamandır kapalı olan rüya tiyatromun geri dönüşüm şerefine hazırladığı tek gösterimlik büyük bir organizasyonu muydu? Tüm o gerçekçi görüntüler ve hisler, yaşadığım büyük depresyon sonrasında bilinçaltım tarafından bu organizasyon için tek tek toplanmış mıydı? Ve büyük düşüşüm olduğunda da (yani komaya girdiğimde) bu harika kurgu ortaya konulmuştu, öyle mi? Üstelik finalinde harika bir dönüşle önce Duygu’nun rüyalarına girebildiğim bir yola sapmış böylece ona karşı olan hislerimde rüyamda yer bulmuştu. Hatıralarım arasından çektiğim ve kendi kendime hatırlattığım büyük korkulu anım, sünnetim de bu çıkışta kendine bir rol bulmuştu.
Tam hikâye olacak fikirler bunlar yahu…

GRE-Bölüm 14. Kader, karma ve diğerleri

Elimle belimde açtıkları deliğin orayı yokladığımda o hafif ıslaklığı hissettim. Çok fazla değildi ama hareket ettikçe -özellikle osteoporozlu yaşlı adam pozisyonunda yürüdükçe- iyileşmemiş delikten değerli omurilik sıvımın akışı devam edecekti. Şuanda geçtiklerimiz arasında en aydınlık koridorun orta yerinde olduğumuzu düşününce hareket etmemiz kaçınılmazdı, işimizi halledip en hızlısından odama dönmeliydim. Yani bir süre daha hareket edip, omurilikten sızdıracaktım.
Bu koşullar altında Duygu’nun katapleksisinin sadece bir kez gerçekleşmiş olması dışında şuana kadar iyi bir şey yaşamamıştık. Onun solgun suratı ve endişeli bakışları bunun çok uzun süre devam edemeyebileceğini gösterdiği için arkamı dönüp eski hedefimize doğru devam ettim. Duygu bir an duraksayıp peşim sıra devam etti. Hemşire odasının karşı odasında durdum. Öyle açıkta duruyorduk ki, yaptığımıza gizli saklı bir iş demek çok saçma bir açıklama olurdu. Hemşire odasından biri çıksa yapabilecek çok bir şey yoktu. O zaman filmlerdeki gibi Duygu’nun dudaklarına yapışırsam belki yırtardık. Yani bu bir film olsaydı neden koridorun ortasında öpüşürdük ki, ona bir açıklama bulamazdım tabii ya da umurumda olmazdı. Sanırım hafiften sıvı kaçırmam biraz saçmalatıyordu beni.
“Ne yapıyoruz?” diye döndüm kod adı “Duygusuz” olan Ajan Duygu’ya.
“Dosyalarımıza bakmak için hemşire odasına girmemiz lazım ama içeride en azından bir hemşire  olma ihtimali daha var. Böyle bir şey olursa diye yaptığımız bir planımız var”
“Bittabi var”
“İyi misin Kaan?”
Biraz koordinasyon kaybım, artık alıştığım kıvamda baş ağrısı ve kontrolümü kaybederek geçtiğim aşırı saçmalama modu dışında hiçbir şeyim yoktu. Omurilik sıvısı kaybetmek saçmalaya neden olur mu?

Bunları Duygu’ya söylemedim tabii.
“İdare ediyorum ben, sen merak etme” dedim en güven veren ses tonumla.
Duygu’nun suratından bir sorunun emarelerini arayan bakışlar buna rağmen gitmeyince “İyiyim ben ya, hadi işimize bakalım” dedim.
Duygu fısıldayarak “hemşire gelmeden kamera odasına geçip saklanalım” dedi ve kapıya yaklaşıp nereden öğrendiğini bilmediğim şekilde kapının şifresini girip açtı.
“Nasıl öğrendin şifreyi”
Bu sefer cevap vermeyip, eliyle hızlı ol hareketi yaparak beni içeri davet etti.

Odada çevredeki her köşeyi röntleyen, kimisi gece görüş özelliğine de sahip kameraların kurulu olduğu sisteme bakan kimse yoktu. Madem böyle sistem kurdunuz, başına da hep sabit duran birini dikmeniz gerekir, değil mi ama? Ama kimse yoktu işte ve ilk hızlı gözlemlerim tam olarak neresi olduğunu çözemediğim bir kamera açısında koşan birileri olduğunu gösteriyordu. Bu birilerinden en belirgini azılı bodybuildingçi Ercan İnsanlauzaktanalakasıyokcan’a benziyordu.
Ben böyle salakça ekranda olan bitene bakınıyordum ki Duygu baktığım ekranı değiştirdi, sırasıyla kameralara bakmaya başladı.
“Ya orada ne oluyordu, bi dönsene” desem de Duygu dönüp yüzüme bile bakmadan ekranları değiştirmeye devam etti. Ekrana gelen görüntülerin altında kat numarası ya da odanın adı yazıyordu, bazı özel odalarda uyuyan ya da tavana bakan hastalarda bu kameralarla izleniyordu. En sonunda görüntü “Hemşire odası” yazan odaya geldi. İçeride kimse olmadığını gördüğümüzde Duygu’yla bakıştık.
“Parti var ve bizi çağırmamışlar Duygu” dedim yüzümü asarak.
“Ya saçmala, git kimse yokken hemşire odasında dosyalarımıza bak, ben bu geceki kayıtları sileceğim” dedi. Sinirine bozulmaktansa neden yine katapleksi yaşamadığına şaşırdım.
“30 küsür yaşında adamım, senden emir mi alacağım” derken Duygu’ya dil çıkararak, koridorun sessiz boşluğuna çıktım. Etrafı hızla kolaçan edip karşı odaya ilerledim, kapıda yine bir şifre ya da kart okuyucu vardı. Geri dönüp kamera odasının kapısını tıkladım, başım hoş bir şekilde hem ağrıyor, hem de dönüyordu.
“Ya Kaan napıyorsun?” diye kızarak açtı kapıyı;
“Pardon ben karşı komşunuzum, kapıda kaldım da, sizde şifre varsa alabilir miyim?” dedim.
“35961”
“Otuz beş bin üç yüz…kaçtı?”
“35-961, aklında tutabilecek misin?” Gözlerimin içine hem sinirli, hem de anlayışlı baktı. Anne gibi.
“Tutarım”. Kendi kendime bir çekidüzen vererek odaklanmaya çalıştım. Kapıya kodu girdim, zzzzt’lama ile açıldı. İçerisi Amerikan mutfak denilen tarzda bir odaydı, mutfak kısmının genel bileşenleri, koltuk ve ekstra sandalyeler dışında bir şey yoktu. Yani hasta dosyalarının bulunabileceği hiçbir şey yoktu. Emin olmak adına iyice köşe bucak bakınıp, koltukları kaldırdım ama nafile. Tüm bu işlemler baş ağrımın daha da artmasından başka bir şeye neden olmamıştı. Geçen sefer yaşadıklarımın ilk belirtisi olan çakılan çiviler hissi sanki “yaramazlık yapma, gelirim bak” der gibi tehdit edici varlığını hafiften gösteriyordu. Odadan çıkıp yine kamera odasının kapısını tıklattım.
“Odada bir şey yok, hiçbir yerde dosya yok” dedim ama Duygu çoktan kapıyı açıp kameraların bağlı olduğu ekrandaki işlerine dönmüştü bile.
“Ben buradan tüm bu geceki kayıtları sildim” dedi bana dönmeden, sonra ekrandaki bir noktayı gösterip “sen şurada bir şey görebiliyor musun?”
C bloğun önündeki güvenliğin oturduğu ufak nizamiye binasından dışarıyı gösteren kameraya bakıyorduk. C bloğa geçtikten sonra Duygu yüzünden tekrar başladığım sigara içişlerimiz sırasında biz de diğer herkes gibi oranın yanında sigara içerdik. Kameranın gece görüş ayarında olmasına rağmen uzağında kalan bir köşesine işaret etti Duygu.
“Bak şimdi”. Biraz sonra insan olabilecek uzunlukta uzuvlara sahip ama daha çok dört ayak üzerinde duran bir canlıya benzeyen bir şey hızla görüş alanına girip çıktı. Çıkışı daha çok düşüşü andırıyor, sonrasında binayı çevreleyen çitler şeklinde hazırlanan çalılıklara doğru hareket ettiği anlaşılıyordu. “Bu ne sence?” diye sordu Duygu.
“Bilmem, hayvana benziyor ama değil gibi de, bir şeye benzetemedim”
“Bence oradaki bir insandı”
“Sen bunu nasıl buldun?”
“Kamera kayıtlarını geri sarıp bizim olduğumuz kayıtları sildiğime emin olmak için tüm kamera kayıtlarını kontrol ediyordum”. Duraksadı ve bakışları daha bir ciddi hal aldı;
“İyi misin sen?”
“İdare ediyorum”
“Kan ter içinde kalmışsın” dedi, “Yoo” diye yanıtladım.
“Üzerin ter içinde ama. Yüzünde öyle” yerinden kalkıp ekranları eski haline getirmeye başladı. Ellerimle alnıma dokunduğumda farkına varmadığım ter damlaları buldum; ellerime bulaşan teri saçlarıma sürmek istediğimde saçlarımın da epey ıslak olduğunu anladım.
Sakince “Hadi gidelim” dedi, söylemediğiyse bakışlarından anlaşılıyordu; “sen daha kötü olmadan”.
Hayatta bazı şeyleri çok isterseniz, hatta farkına bile varmadan temiz kalbinizden bir kere geçerse o dilekleriniz gerçek olabilir. Buna kader, kısmet, karma ya da sadece şans deyin, o aklınızdan geçeni yaşayabileceğiniz fırsat karşınıza çıkar. Sonrasında yaşanacaklar sizin cesaretinize kalır. Benim için o an gelmişti. Duygu’yla kapıya yöneleceğimiz sırada baş ağrım beni komaya götüren pipetle beynimin çekildiği hissettiğim hüpletme sancısına dönüştü, dizlerim bir an beni taşıyamadı ve bir anda diz üstü, kollarım önümde yere düşüverdim. Bilincim hala açıktı, bu sefer dünyayı tam olarak ıskalamamıştım.
“Kaan” diye yere yanıma iniverdi Duygu.
“İyiyim, iyiyim, ayağım takıldı”
Duygu çaktırmadan belime doğru bir bakış attı ama hemen yakaladım bakışlarını, “Çok mu ıslak”
“Yok arka tarafın yırtılmış, popon görünüyor” dedi gülümseyerek. Ben de gülümsedim “gerçekten mi?”
“Gerçekten” dedi, tekrar gülerek. İşte o an bu zamana kadarki tüm hallerinden çok daha güzel gözüktü. Gözlerimin içine işlemişti bakışları, eski Star Trek dizilerindeki gibi göz hizasına nişanlanmış bir ışık bakışlarını daha da etkileyici yapıyordu sanki. Öyle güzel gözükmüştü ki, bundan bir 10 yıl sonra dünya dışı varlıklarla ilk karşılaşmamız yaşansa, sonra biz onlara ziyarete gitsek, aramız iyice yakınlaşsa tüm uzaylılarla, “hadi bir kainat güzellik yarışması yapalım” desek, yarışmaya Dünya’yı temsilen Duygu’yu göndersek, kesin o kazanırdı.
İlk gerçek Kainat Güzeli “Duygu Durum”.
Tüm bu aklımdan geçenlerin üzerine “Hadi kalk, kimsecikler yokken seni odana götürelim” deyip kalkmama destek olmak için kolumu kaldırıp boynuna doladı. Yavaşça kalkmama yardımcı olacakken;
“Duygu” dedim “sen de bugün daha iyiydin sanki”
Bakışları bana doğru döndüğünde nefesini yüzümde hissedecek kadar yakın olduğumuzu fark ettim. Tek ihtiyacımız olan panik yapacak bir durumdu ki o da odanın kapısından gelen bir zzzzzttt’lamayla tamamlandı.
Kader, kısmet, karma ya da şans, ne derseniz deyin, temiz kalple isteyince oluyor işte.